6 Temmuz 2018 Cuma

Keyfine bakan dindarlar


Yayınlanma Güncel Meseleler
Dinin imanın mukaddesatın Şeriat-ı Garranın elden gittiği bir devirde, mü'minin sakin ve huzurlu bir hayat sürmesi, yan gelip yatması, keyfine bakması bir tür hıyanet olmaz mı?

 İmanı olan bir kişi var gücüyle, elindeki bütün imkanlarla İslam için çalışmalıdır. Bu çalışmayı her Müslüman kendi kafasına göre, tek başına, aklının estiği gibi, doğrudan doğruya yapamaz. Mü'minler dinlerini, imanlarını kurtarmak için bir araya gelmeli ve teşkilatlanmalıdır.Bütün maddî imkanlar, bütün hürriyetler, bütün fırsatlar, bütün enerji İslam'ı yüceltmek ve halkın imanını kurtarmak için kullanılmalıdır. Din elden giderken keyif çatmak haramdır.
Oh kekâh bir hayat sürmek haramdır.
 Elbette dine, imana hizmet edilirken fitne çıkartılmayacaktır ama "Fitne çıkmasın" bahanesinin arkasına gizlenerek hizmetten kaçmak en büyük fitnedir.
Allaha şükürler olsun ki, ülkemizde İslam'a hizmet etmek için çok büyük bir hürriyet vardır. Bu hürriyetin tamamını kullanmazsak hain oluruz.
İslama hizmet etmek için çok büyük maddî gücümüz ve potansiyelimiz vardır. Bunları doğru dürüst, yerli yerinde kullanmazsak yine hıyanet etmiş oluruz.
İslam için çalışmak istiyorsak öncelikle bütün Ehl-i Sünnet ve Cemaat Müslümanlarının bir çatı altında birleşmesi gerekir.

Bugünkü yüzlerce, hattâ binlerce bağımsız ve birbirinden kopuk cemaatlerle topyekun hizmet olmaz.
İslam dini, Müslümanların başında bir tek İmam-ı Kebir veya Emîrü'l-mü'miîn olmasını istiyor. İkincisine izin vermiyor.
Ehl-i sünnet Müslümanları, nasıl seçeceklerse, nasıl bulacaklarsa bulmalı, mutlaka böyle tek bir reisin etrafında toplanmalı, ona biat ve itaat etmelidir.
Bütün Müslümanların bir tek İslamî hizmet ve faaliyet plan ve programı olmalıdır.
Dış düşmanlarımız, onların içimizdeki yardakçıları, nefs-i emmârelerimiz, şeytanlar bizim birleşmemizi kesinlikle istemiyor; paramparça, bölük pörçük, dağınık, kopuk olmamızı, birbirimizle çekişip tepişmemizi istiyor.
Tek bir Ümmet olmakta rahmet, tefrikaya düşüp parçalanmakta azap vardır.

Başında bir İmamı, bir Emîri, bir Halifesi bulunmayan Müslümanların ne kadar çok gavsları var!.
Bizim gibi parçalanmış, bölünmüş, kafirlerin ve münafıkların maskarası olmuş bir topluluk kesinlikle, Kur'anda ve Sünnette tarif edilen hayırlı Ümmet olamaz.
Müslümanlar biatli ve itaatli olmazlarsa, sayıları on milyonları bulsa da Ümmet değil, sürü statüsünde kalırlar.
Her mü'min, ezelde Allahü Zülcelal ile yapmış olduğu ahd ve misaka bağlı olmalı ve bağlı kalmalıdır.
Muhammed (Salat ve selam olsun ona) Resulullah diyen bir Müslüman, Allahın Resulüne itaat etmekle, O'na biat etmekle mükelleftir. Bu biat da, zamanındaki İmam'a biat ve itaat ile mümkün olur.
Mü'minlerin bir İmamı veya Emîri olmazsa, mü'minler ona biat ve itaat etmezse ne olur?
Ne mi olur? Şu halimize bakalım. Ne kadar acınacak, ne kadar sefil, zelil, zebun, rezil bir hale gelmişiz.
Kendi öz vatanımızda esir, ikinci sınıf vatandaş, sömürge yerlisi, parya olmuşuz.
Dinî günümüz olan cumalarda tatil bile yapamıyoruz.
Çocuklarımızı mekteplere başörtüsü ile gönderemiyoruz.
Yeni nesilleri, olması gerektiği gibi, gerçek dindar yetiştiremiyoruz.
Dindar öğretmen hanımlar, dindar avukat hanımlar başörtüsüyle çalışamıyor.
Dönmeler, Kriptolar, Masonlar ensemizde her dem boza pişiyor.
Acınacak bir haldeyiz de çoğumuzun bundan haberi bile yok.
Birbirleriyle senede bir kere bile bir araya gelemeyen birtakım din baronlarının umurunda mı bunlar.
İçimiz münafık, ajan, casus, fitneci dolmuş, farkında değiliz.
Yakın zamanlara kadar bozuk dediğimiz düzenin haram nimet ve rantlarını kapışanlara sorarsanız durum çok iyidir.
Namaz terk edilmiş ve halkın büyük kısmı şehvetlerine uymuş.
Fısk, fücur, büyük günahlar küstahça âşikâre işlenir olmuş.
İktisat, ticaret, iş hayatı bozulmuş.
İnsanlık yerlere serilmiş.
Komşuluk hakları ayaklar altında.
Bedevîlik ve ârabîlik kültürü veya kültürsüzlüğü hakim olmuş.

Cehalet ve kültürsüzlük o raddelere gelmiş ki, Müslümanlar bin yıllık dinî yazılarıyla okuyup yazamıyor.
Halkın büyük bir kısmı en basit ve özet ilmihalini bilmiyor.
Dinde reform, dinde yenilik, dinde değişiklik, dini sulandırma fitne ve fesadı yaygın hale gelmiş.
Biz bunca felaket, bunca zillet, bunca esaret, bunca nifak ve şikak, bunca zebunluk içinde keyfimize bakıyoruz.
Neşeli ziyafetler tertipliyor, piknikler yapıyoruz. Rezalet o boyutlara vardı ki, mübarek Ramazanlarda bazılarımız içkili lüks otellerde papazlar, hahamlar, monsenyörlerle muhabbetli iftar yemekleri yiyor.
Ümmet birliği, İmam-ı Kebir yok ama cemaat holiganlığı, militanlığı, fanatizmi son haddinde. Lüks ve turistik umre seferleri...
Zam Zam Tower'in üst katındaki kral süitinden Kâbe'ye yukarıdan bakmalar.
Bozuk düzenin haram rantlarıyla korkunç kirli servetler...
Sabah namazlarında ve diğer vakitlerde boş camilerin altın kaplı alemleri pırıl pırıl parlıyor.
Seherlerde hoparlörler bangır bangır bağırırken ahali-i müslimenin büyük kısmı leşler gibi uyuyor.
Din ve mukaddesat sömürüsü korkunç boyutlarda...
Başımıza azab ve felaket gelmeden önce uyanamayacak mıyız?
Yazık bize, vah bize!

M. Şevket Eygi

Zekat ve nisap günü nasıl hesaplanır?


Yayınlanma Fıkhi Meseleler
 Bilindiği gibi zekât yılda bir kez olmak üzere Şer’an zengin sayılan kimselerin mallarında belirlenmiş bir haktır. Kişinin zengin sayılması için ihtiyaçları dışında nisap miktarı mala tam bir mülkiyetle malik olması gerekir. İslâm, namî olan malların miktarı ne olursa olsun zekâtı verilecek diye bir kaide koymamıştır. Bilâkis zekâtın alınabilmesi için malın nisap miktarına ulaşmasını şart koşmuştur. Veher malın kendi türüne göre bir nisap miktarı belirlemiştir. 

Ezcümle:Altının nisabı yirmi miskâldır. Bu da günümüz ölçülerine göre 85-90 gram altına tekâbül etmektedir. Gümüşün nisabı ise 200 dirhemdir. Bu ise 595-600 grama tekâbül eder. Koyun ve keçinin nisabı kırk, develerin beş, sığırların ise otuzdur. Bu malların nisabı hakkında âlimler arasında söz birliği vardır. Ancak tahıl ve meyvelerden öşür vermeyi gerekli kılacak nisabın var olup olmadığı noktasında âlimler arasında ihtilâf söz konusudur. İmam Ebu Hanife (Allah ona rahmet etsin)’ye göre; tahıl veya meyvede az olsun çok olsun öşür vaciptir. Diğer Müçtehitlere göre ise; tahıl veya meyve 5 vesk olmadığı müddetçe öşre tabi değildir. 5 vesk yaklaşık 650-660 kg kadardır.

Ayrıca İslam, nisaba ulaşan malların üzerinden bir yıl geçmeden zekâtlarının verilmesini vacip kılmamıştır. Ancak Ekin ve meyvelerdeki öşür (1/10 veya 1/20) ve maden ve definelerdeki (1/5) humus için üzerlerinden bir yıl geçme yani senenin devri (havelan-ı havl), şart değildir.Bunların dışında kalan altın, gümüş, ticaret malları, hayvanlar ve emsali mallarda zekâtın vacip olması için bir kameri yılın geçmesi şarttır.[2] Ebû Hanife (ö.150), Ebû Yusuf (ö.182) ve İmam Muhammed (ö.189) (Allah onlara rahmet etsin)’e göre sene basında nisap miktarına ulasan mal, sene sonunda yine aynı nisap miktarına sahip ise havelan-ı havl gerçekleşir. Yıl içerisinde malın nisap miktarının altına düşmesi havelan-ı havli bozmayacağı gibi zekâtını da düşürmez. İmam Züfer (ö.158) (Allah ona rahmet etsin)’e göre ise senenin devrinde malın yıl boyunca nisap miktarının altına düşmemesi gerekir. Nisabın altına düştüğü takdirde hem havelan-ı havl bozulur hem de zekât düşer[3]

İmam Safiî (204) (Allah ona rahmet etsin)’e göre havelân-ı havl’ın sene boyunca devam etmesi gerekir. Buna göre sene basında nisâp miktarına ulasan malın sene ortasında da nisap miktarının altına düşmemesi gerekir. Düştüğü takdirde havelan-ı havl bozulmuş olur. Her ne kadar sene sonunda o mal yeniden nisap miktarına ulaşmışsa da sene ortasında nisabın altına düşmekle şart bozulduğu için zekâtın vücubiyeti de düşmüş olur.

Bir de senenin devri beklenilmeksizin zekâtı ödenen malın telef olması durumunda; Hanefî ulemasına göre verilen zekât sadaka olarak değerlendirilir. Dolayısıyla verilen sadaka fakirin malı olur. Artık, mal sahibi onu geri isteme hakkına sahip değildir.  

Ticari mal, deve, koyun, sığır gibi Nisap çeşitlerinden herhangi birine malik olan kişi Şer’an zengin sayılır. Ve bu nisaba ulaştığı günü yani Şer’an zengin sayıldığı günü kaydetmesi gereklidir. Ayrıca farklı bir nisaba dahi malik olduğu düşünülecek olursa o nisaba malik olduğu günü de ayrıca kaydetmelidir. Günleri hicri takvime göre kaydetmelidir.

Meselenin daha girift ve anlaşılmaz olmaması için konuyu günümüzde yaygın olan para ve ticari mallara çekerek konuşalım: Günümüzde 85 gram altının[4]para değerine veya o kadar para yapacak ticari mala sahip olan kişiler, Şer’an zengin sayılırlar. Ve zengin oldukları bu günü, hicri takvime göre kayıt altına alıp belirlemelidirler. Aksi halde zekâtlarını tam olarak hesaplamaları mümkün olmayacaktır. Bu mesele bilinmese ve uygulanmasa, verilen zekâtların geçerli olacağında her hangi bir kuşku söz konusu değildir. Fakat bu mesele günümüzde uygulama açısından unutulmuş olduğundan birçok kişi ya, vermesi gereken bir miktar zekâtı vermiyor, bir kısmı da üzerlerine vacip olan zekâttan daha fazla bir miktarı ilave olarak zekât veriyor. Bu yüzden zengin oldukları günü kesinlikle kayıt altına alıp belirlemelidirler. Böyle bir günü belirlemek, Şer’i bir yükümlülüğün yerine getirilmesi için gerekli olduğundan vacip hükmündedir.

Mesela; Recep ayının birinci günü zengin olan bir kişi düşünelim. Faraza zekâtını her yıl kadîr gecesi veriyor varsayalım. Şimdi düşünelim ki bu kişinin, Recebin birinde 40 milyarı vardı. Fakat ramazandan önce binmek için bir araba satın altı ve elinde 20 milyar kaldı. Binmek için alınan arabaya zekât düşmeyeceği için haliyle geriye kalan parasını hesap edip 500 milyon zekât verecektir. Fakat gerçekte vermesi farz olan zekât 1 milyardı. Zira ona zekât, Recep ayının birinci günü bir milyar olarak farz olmuştur. Ramazan ayı ise onun zekâtı açısından sene başlangıcı değil sene ortasıdır. Sene ortasında malın bir kısmının harcanması zekâtın miktarında değişikliğe sebep teşkil etmez.

Farklı bir misal daha verelim; aynı adam Recep ayından sonra ticaret yapıp zarar etse ve Ramazan ayında elinde 20 milyar kalsa zekâtını yine 500 milyon eksik olarak verecektir.

Veya bu adam Recep ayından sonra Ramazan ayında 40 milyar daha kazandı düşünelim. Şimdi yıllık zekâtı 1 milyar iken 2 milyar ödemiş olacaktır. Kim bilir gelecek yıl Recep ayı gelmeden elindeki para harcanmış olacaktır.  

Biraz daha abartılı bir misal verip meselenin ehemmiyetine dikkat çekeyim. Recep ayında zengin olmuş bu kişi, yıllardır zekâtını Ramazan ayında veriyor düşünelim. Bir defasında Recep ayından hemen sonra elinde olan bir trilyon parayı lüks bir veya iki daire alıp o dairelerde oturmayı düşünsün. Böylece Ramazan ayı gelmeden elindeki parayı ihtiyaca kullanmış olacağından zekâtının da düşeceğini düşünerek zekât vermeyecektir. Hâlbuki sene başlangıcı yani zekât günü, Recep ayı olduğundan 25 milyar zekât vermesi üzerine vacip olmuştu. Daha sonra o parayı kendisi harcadığı için -fıkıh ifadesiyle istihlak ettiği için- üzerine vacip olan bu zekât düşmeyecek kıyamete dek bir borç bir yükümlülük olarak kalacaktır.

Ayrıca zekât günü belirlenmiş olduğunda “aldığım kiraların zekâtını nasıl vereceğim” emsali birçok sual cevabını bulmuş olacaktır.   Zira zekât gününden itibaren, gelecek yıl zekât gününe kadar kazanılan-kaybedilen, kira, maaş veya hediye olarak gelip-giden paraları hesaplamaya gerek yoktur. Zekât günü geldiğinde elde avuçta olan para, altın ve menkul-gayrimenkul bütün ticari malını hesaplayıp 1/40’a tekabül eden miktarı zekât olarak verecektir.

Yalnız farklı cinsten olan nisaplar birbirlerine katılmayacağı için farklı cinsten elde edilen nisap için ayrı bir zekât günü belirlemek gerekir. Yani farklı bir nisaptan zengin olunan gün, o tür mallara ait zekâtların sene başlangıcı olarak belirlenmelidir. Mesela 100 gram altını olan kişi daha sonra beş adet otlak deve sahibi olduğu düşünülürse altınlara malik olduğu günün üzerinden bir yıl geçince sadece altınların zekâtını verir. Develerinin zekâtı ise onlara malik olduğu günün üzerinden bir kameri yıl geçtikten sonra vacip olacaktır.

Şu halde zekât gününden sonra elde edilen hangi tür mallar zekât günündeki asıl nisaba katılır, hangi türleri için yeni bir nisap günü belirlenir sualini kısaca cevaplamamız gerekir.

El-Kâsânî, Alâuddin Ebû Bekr İbn Mes’ûd (ö.587), Bedâyiu’s-Sanâyi fi Tertibi’ş-Şerâi’ isimli eserinde şöyle der: 

Yıl içerisinde kazanılan her türlü mal için iki durum söz konusudur. Kazanılan mal ya eldeki malın türündendir yahut da değildir.

    Eldeki malın türünden değilse nisap hususunda eldeki mala ilave edilmez. Elde edilen bu yeni kazanç nisaba ulaşıyorsa onun için nisap başlangıç günü elde edildiği andan itibaren başlar. Yıl tamamlanınca bu malın zekâtı ayrıca verilir. Nisaba ulaşmıyorsa herhangi bir şey gerekmez. Mesela elinde nisap miktarı büyükbaş hayvanı bulunan bir kişi yıl içerisinde herhangi bir şekilde (alışveriş, hibe veya başka yollarla) kırk tane küçükbaş hayvan elde edecek olursa, bunlar için nisap günü, elde edildiği andan itibaren başlar.
    Kazanılan mal eldeki malın türünden olursa iki durum söz konusudur.
    Kazanılan mal, asıldan doğmuş, ondan türemiş yahut onun vasıtasıyla kazanılmıştır. Ticaret mallarının kârları ve hayvanların yavrulamaları bu kapsamda mütalaa edilir. Bu tür artışlar, nisap günü hususunda asla tabidir. Asıl için söz konusu olan nisap günü bu tür kazançlar için de geçerlidir. Dolayısıyla bu durumda asıl sermaye için başlamış olan nisap günü, yıl içerisinde elde edilen kazanç için de geçerli olur. Artık yılsonunda sermaye ve kazancın toplamından zekât verilecektir.
    Yıl içerisinde elde edilen mal eldeki aslın türünden olmakla birlikte ondan doğmamış, ondan türememiş yahut onun vasıtasıyla kazanılmamıştır. Örneğin elinde nisap miktarı küçükbaş hayvanı olan bir zekât sorumlusunun yıl içerisinde alışveriş, hibe, vasiyet gibi nedenlerle eline küçükbaş hayvanın geçmesi gibi. Yahut elinde nisap miktarı para bulunan bir mükellefin, yıl içerisinde bu paradan bağımsız olarak herhangi bir şekilde eline bir miktar daha para geçmesi gibi. Bu tür malların asıllarına katılıp katılmayacağında âlimler ortak bir kanaate varamamışlardır. Hanefîlere göre, bu durumda da elde edilen yeni kazancın asla katılarak asıl için söz konusu olan nisap günü, bu yeni kazanç için de geçerli olur. Ve yılsonunda ikisinin toplamından zekât verilir. Şafilere göre ise; yıl içerisinde kazanılan bu tür mallar, nisap günü konusunda asla katılmayıp, onlar için yeni bir nisap günü belirlenir. Ve bu günün üzerinden bir tam yıl geçmedikçe bu malların zekâtını vermek vacip olmaz.[5]

 

Günümüzde zekât verenlerin birçoğu Şer’an ne zaman zengin olduğunu ve zekât gününü bilmeden genellikle ramazan ayında olmak üzere zekâtını vermektedirler.  Acaba zekât vermesi gereken günü bilmeyenler yani hicri takvime göre ne gün zengin olduğunu, nisaba ulaştığını bilmeyen kişiler kendilerine Ramazan ayından bir gün seçebilirler mi, yoksa ne yapmalıdırlar? Gerçekten önemli olan bu sualin cevabı için Hanefi mezhebine ait muteber kaynaklarda bir cevap bulamadım. Mezhep kitapları zekâtın, nisabın üzerinden bir kamerî/hicri yılın geçtiği zaman hesaplanıp verileceğinde herhangi bir ihtilafa yer vermemişlerken, zenginliğe ulaştığı günü unutan kişinin zekâtını nasıl hesaplayacağına dair bir formülden bahsettiklerini göremedim. En azından benim araştırdığım birçok kitapta bulamadım.   Allah en iyisini bilir.

 Burada fıkıh kanaatlerinden yola çıkarak söz söylemek gerekecekse iki şık ortaya çıkacaktır.

İki şıkka girmeden hemen önce şunu belirtelim; kişinin kanaatinde şu gün “Şer’an zengin olacak nisaba ulaşmıştım” diye bir zan mevcut ise ona göre amel etmesi gerekir. Hatta şu ay gibi tahmini üç aşağı beş yukarı bir gün belirleyebiliyorsa ona göre amel eder. Veya da zengin olduğu tarihi yaklaşık olarak ifade edecek harici deliller, ipuçları veya her hangi bir belge, makbuz varsa ona göre hareket ederek zekât gününü belirlemesi gerekir.  Fakat böyle değilse o zaman kanaatimize göre fıkha uygun iki şık söz konusu olacaktır.

    İhtiyatlı ve zor olan şık: kişi Ramazan ayının sonunda veya mesela;  halk arasında kadir gecesi diye bilinen gecede geçmiş yılın bütün bilançosunu gözden geçirir. Zekât vereceği nisap türü o yıl, en fazla hangi miktara ulaşmışsa o değer üzerinden zekâtını hesaplar ve öder. Bu durumda ihtiyaten yıl içerisinde verilebilecek zekâtın en fazlasını vermiş olur ki zekât külfetinden gönül hoşnutluğuyla kurtarmış olur.

Gerçek şu ki bu şekilde bir bilanço çıkarabilmek gerçekten zor ve ayrıca her bir kişinin uygulayabileceği bir yöntem olmaktan uzaktır. 

    Kolay olan şık: halkımız arasında öyle ya da böyle zekâtlar genellikle Ramazan ayında verilmektedir. Kim bilir 30 yıldan beri zekât veren bir Müslüman, zengin olduğu günü çoktan unutmuş ve 30 yıldan beri her Ramazan ayında zekâtını hesap edip vermektedir. Yani bir teamül halini almıştır, Ramazan ayında zekât vermek. Öyleyse bu kişiler, zekât gününü Ramazan ayından belirli bir günde mesela birinci günü veya onuncu günü veya kadir gecesi şeklinde sabitleyip vermelidirler. Böyle bir günü kendisine zekât günü belirleyen kişilerin mümkünse ihtiyat olarak bir kereye mahsus bir miktar daha zekât vermeleri iyi olur. Zira mümkündür ki Ramazan ayı olarak belirlediği günden daha önce bir günde nisaba ulaşmıştı. Böyle bir ihtimali de ortadan kaldırmak için zengin olduğu ilk yıllarda ki mal hesabına göre bir miktar zekât vermesi yerinde olacaktır.

Ezcümle:Her bir zengin Müslüman’ın zekât fıkhını gereği gibi uygulayabilmek için kendisine ait bir zekât günü belirlemesi gerekir. Bu günü; varsa, kendisinin devamlı verdiği bir gün yoksa günümüz teamüllerine binaen alışılagelmiş bir ay olan Ramazan ayından belirli bir gün olarak tespit etmesi gerekir. Artık belirlediği bu güne ömrünün sonuna kadar riayet etmelidir. O günden önce zekât verebilir. Fakat o güne göre zekâtını hesaplayacaktır. O gün borçlarını çıkarak elinde olan para ve ticaret mallarını hesaplayacak ve zekâtını tespit edecektir. Artık yıl içerisinde kira olarak alacakları veya maaşının zekâtı nasıl olacak diye ayrı bir hesap yapmayacaktır.[6]

  Allah Teâlâ kullarına zorluğu değil, kolaylığı murad eder. Sonra ameller niyetlerle değerlenir. Niyetimiz zekâtımızı fıkhi ölçüleri içerisinde dikkatlice vermekse Allah Teâlâ bizi mazur görür diye umuyorum.

Tüm İslam âleminin ramazan ve bayramının bereketle geçmesi dileğiyle   
 Emin Ali YÜKSEL 


DİPNOTLAR:

[1]Bakara Sûresi/276

[2]Kemal İbnu’l-Hümam; Fethu'l-Kadîr

[3]Damad Efendi Şeyh zâde; Mecmeu’l- Enhur. El-Kâsânî, Alâuddin Ebû Bekr İbn Mes’ûd; Bedâyiu’s-Sanâyi fi Tertibi’ş-Şerâi’            

[4]Altın hususunda nisabın 85 gram olduğunu söyleyenler olduğu gibi, 90 grama kadar farklı görüşler ileri sürenler de vardır. Esasen mesele nisabı belirlemek olmadığı için ihtiyatın gereği olan rakamı zikrettik. hadîs-i şeriflerde belirtilen 20 miskaldir. Bunun kaç grama tekabül ettiği farklı görüşlerle belirtilmiştir.

[5]El-Kâsânî, Alâuddin Ebû Bekr İbn Mes’ûd; Bedâyiu’s-Sanâyi fi Tertibi’ş-Şerâi’; Daru’l-kutubi’l-ilmiyye 2/399-403

[6]Burada yanlış anlamaya meydan vermemek için sözü uzatmadık. Bazı mallar vardır ki yeniden bir yıl üzerlerinden geçmesi gerekir. Mesela kadının almış olduğu mehir, mevcut nisaba katılıp zekât günü zekâtının verilmesi vacip değildir. Aksine mehri aldıktan tam bir kameri yıl geçince zekâtını vermekle yükümlüdür. Bu tür bazı mallar istisnai olduğu için makalede onlardan bahsetmeyi tafsilattan öte, anlam kapalılığına sebebiyet vereceğini düşünerek zikretmedik.
 

Değişen Kim?


Yayınlanma Fıkhi Meseleler
Cuma hutbesi hakkında diyanet işleri başkanlığının 1954 yılında gönderdiği bir tamim çok kıymetli ve ibretli hükümler ihtiva ediyor.. İslamın esaslarını ve sünnete riayet hususunu ne güzel ifade ediyor.. Mutlaka okuyup bu temel bilgiye sahip olmak lazım.
 DİYANET İŞLERİ REİSLİĞİYazı işleri ve Evrak MüdürlüğüKasım 1954
Sayı: 27785
….Valiliğine
….Kaymakamlığına
Aksine hareket edenler hakkında kanuni muameleye tevessül olunacağı ta’mimen tebliğ
olunur.
Diyanet işleri ReisiEyup Sabri Hayırlıoğlu
İmza


1- Camii şeriflerde yüksek yerde yazılı ismullah ve Resulü Ekrem ile Cihârıyari Güzin vesâir aşere-i mübeşşereden ashâbı kiramın esmâ-i Şerifelerinden mâada cemaatın huzuruna mâni olabilecek kıble cihetindeki bilumum levhaların kaldırılıp namazda cemaatın gözlerine ilişmeyecek yan tarafa konması lazımdır.

2- Müezzinlerin gerek okuduğu ezan ve ikamette ve gerek imamın sesini işitmeyen cemaate
tebliğlerinde Lafza-i Celâlin hemzesini ve lâm’ını fazlaca çekerek tağanni ve lahn yapmamaları lazımdır.
3- İmam selam verdiğinde, müezzinler yalnız:
ا للَّهُمَّ اَنْتَ السَّلاَمُ وَ مِنْكَ السَّلاَمُ ، تَبَارَكْتَ يَا ذَالْجَلاَلِ وَالْإِكْرَامِ
Okurlar.
Eğer namazların sonu ise müezzin cehren üç defa (istiğfar) getirdikten sonra.
عَلَى رَسُولِنَا صَلَوَاتٌ
Der ve akabinde de cehren salât-i münciyeyi okuyabilir.
Bundan sonra da :

سُبْحَانَ اللهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لاَ اِلَهَ اِلاَّ اللهُ وَاللهُ أَكْبَرُ. وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ
Okurlar.
Cemaat dahi gizlice (âyetül kürsi) yi okuduktan sonra tesbih ve tahmid ve tekbirleri okumaları
için yüksek sesle müezzinler :
سُبْحَانَ اللهِ
Ba’dehu :
الْحَمْدُ لِلَّهِ
ve ba’dehu:
اللهُ أَكْبَرُ
Diye okumaları lazımdır. Başkaca ilâveler yapmaları doğru değildir.

4- Bundan sonra yine müezzin, cemaatten bilmeyenlere telkin ve imamın duâsına mukaddime
olmak üzere yalnız :
لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ . لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ يُحْيِى وَ يُمِيتُ وَهُوَ حَىٌّ لاَ يَمُوتُ. بِيَدِهِ الْخَيْرُ. وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْئٍ قَدِيرٌ.
Diye cehren okurlar. Başkaca âyeti kerime veya sâir duâlar okumaları doğru değildir.

5- İmam duâ ederken müezzinlerin : (âmin, âmin) diye türlü tağanni ve bağırmaları ve hep
birden :
وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
Demeleri doğru değildir. Yalnız imamın duâyı ikmal ettiğini tebliğ için müezzinlerden biri:
وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ . اَلْفَاتِحَه
Der.
6- Herhangi camide müezzin ve camiin minaresi taaddüt ettiği takdirde etraftaki
Müslümanlara işittirmek için müezzinler münâvebe suretiyle minarelerin hepsinde beş vakitte ezan okumaya memurdurlar.
Minarelerin bir kısmında ezan okunup da diğerlerini terk etmeleri doğru değildir.

7- Böyle camilerde müezzinlerin kâffesi beş vakit namazda cemaatle namaz kılmaları şarttır. Mazereti bulunanlar, müezzinbaşından mezuniyet alabilirler.

8- Müteaddit müezzinleri bulunup da namaz vakitlerinden hâriç vakitlerde Müslümanların
namaz kılmalarına açık bulundurulan camilerde münâvebe suretiyle müezzinlerden lâ-akal
birinin câmi içinde dâima beklemesi lazımdır.

9- Müezzinler ve kayyımlar bulundukları camiyi her gün süpürmeleri ve tozdan, topraktan,
çamurdan temizlemeleri ve müteaddit müezzin ve kayyımların bunu münâvebe suretiyle
yapmaları lazımdır.

10- Müezzinlerin, bazı küçük çocukların ve büyük kimselerin camide Kur’an okuyarak dilencilik etmelerine mâni olmaları lazımdır.
11- Camide hatimde veya mevlid ve hafız cemiyetleri gibi topluluklarda hafızlar tarafından
okunan aşr-ı şerifin nihâyetinde cumhur yapmalarını yani hep bir ağızdan istiâzesiz :
وَ اُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
Misilli âyetin nihayetini kırâat etmelerini men etmek, müezzinlerin vazifelerindendir.
Camilere konulan renkli elektrik ampulleri kaldırılacaktır.

(İmam ve Hatipler hakkında)


12- Hutbe, İslâmi ve ahlâki mev’ize olduğundan, Hatipler hutbeyi teganni ile okumaları
memnudur.
13- Hutbe, Tahmid ve Tevhid ve Tasliye ve Ashâbı Kirâm ve Cihârıyâri Güzin hazerâtına
tarziyeden sonra okunan âyeti kerime ve Hadisi şerifin mazmununu mev’iza olarak
muhtasaran ifade etmekten ibarettir.
Binâenaleyh, iki hutbe arasını bundan başka sözlerle fasl etmeleri memnudur.
Hutbe, muhtasar olacak ve namazda zam olunan âyet veya sure de pek uzun değilse de
mümkün mertebe uzunca okunacaktır.

14- Hutbe esnâsında cemaatın, ağızlarından hiçbir kelâm veya duâ söylemeyip, mücerred
hutbeyi dinlemelerini sağlamak için Hatibin, cemaatle dünya kelâmı konuşması ve cemaatın
ÂMİN demesine sebep olacak :
(Allah cümlemizi gafletten uzak tutsun) gibi sözleri söylemesi câiz değildir.
15- Hatibin, hutbesini ve vâizlerin va’zlarını cemaatın iyice dinlemelerini sağlamak için camiye
konulmuş olan hoparlörü, minbere ve va’z kürsüsüne koymak câiz ise de, hoparlörün,
bozuluvermek ve cereyanın kesilivermek ihtimâline karşı bu takdirde mücerred hoparlörün
ilettiği imamın sesi ile iktidâ eden cemaatın şaşırmış ve namazlarının da fesâdına müncer
olmuş bir halde bulunacaklarından, Hoparlörün mihrâba konması, sûret-i kat’iyyede
memnudur.
Şâyet imamın tekbir ve tesmii duyulamıyacak derecede cemaat kesreti olursa, icâbına göre
müezzinlerden biri, veya daha uzaktan diğerinin inzimamıyla, diğeri dahi iblâğ vazifesini
görürler.
16- İmamların, sabah namazından sonra sûre-i Haşrin âhirinden üç âyet okumaları sünnet-i
Nebeviye’dir. Bunu ziyâde etmek ve alel-husus bazı imamların yaptığı gibi diğer mukaddem
surelerden âyetler ilâve etmeleri doğru değildir.

Sure ve âyetlerin tertibi tevkifidir. Namazda bir rek’atte okuduğu sure veya âyetten sonradiğer rek’atte mukaddem sure veya âyeti okumak nasıl kerâhet ise, namaz hâricinde dahi bu tertibe riâyet etmemek kerâhettir.

 
Aslı gibidir. Balıkesir müftülüğü
07.12.1954

Yüzde kaç müttakiyiz?


Yayınlanma Güncel Meseleler
Günlük hayatta islami ve ahlaki kurallara ne kadar dikkat ediyoruz, gönül sultanlarımızın günlük hayatta dikkat etmemizi istedikleri ince ayrıntılara vakıf mıyız? Bu meyanda yüz maddelik bir çalışma hazırlanmış. İstifade etmeniz ümidi ile..


1- Kuran-ı Kerim okuyabiliyor muyum, bu hususta kendimi geliştirebiliyor muyum, senede kaç Hatm-i Şerif yapıyorum?
2- Asgari olarak namazlıkları bir bilende tecvid ve talim üzere okuyup tashih ettirdim mi?
3- Tecvid kaidelerini bilip tatbik edebiliyor muyum?
4- Sabah ve akşam namazlarının ardından "HüvAllahüllezi" yi aksatmadan okuyor muyum?
5- Yatsı namazının ardından "Amenerrasülü" yü okumaya devam ediyor muyum?
6- Misvak sünnetini işliyor muyum?
7- Muhtasar ilmihali baştan sona kadar senede en az bir kere gözden geçiriyor muyum?
8- Günlük takvim yaprağını okuyarak senenin tüm hususi zamanlarını hususi ibadetlerle ihya ediyor muyum?
9- Kuran-ı Kerim'in günlük hakkı olan 200 âyeti (en azından 50 İhlâs-ı Şerifi okuyarak) ödüyor muyum?
10- Sabah namazının sünneti ile farzı arasında üç kere okumaya devam edildiği zaman imanla ölmeye yardımcı olan malum duâ ile  Sabah ve Akşam namazlarından sonra üçer kere
"Sübhanellahi mil-el-mizan" duâsını okumaya devam ediyor muyum?
11- Evden çıkarken çarşılarda manevi zarara uğramamak için "laşerikeleh" duâsını 11 kere okuyor muyum?
12- Farz namazları müstehap vakitlerde kılmakla beraber haftada en az birer kere tesbih, teheccüd, duha ve evvabin namazlarıyla manevi takviye alıyor muyum?
13- Günlük vazifemi sabah namazından önce veya sonra yaparak istifâza(feyizlenme) ve istiâne(yardım isteme) ediyor muyum?
14- Vitir namazında zammı süre olarak sırasıyla "Elemneşrahleke, Tebbet ve İhlas-ı Şerif" okuma tavsiyesine uyuyor muyum?
15- Belaların defi ve hayırların celbi için zaman zaman sadaka verip kurban kesiyor muyum?
16- Çocuklarım için akika kurbanı kestim mi? Onlara islama uygun isimler verdim mi?
17- Evde ıyalimle haftada en az bir kere dini-ahlaki ders ve muhasebe yapıyor muyum?
18- Hatmi Şeriflere hakkıyla müdavemet(devamlılık) gösteriyor muyum?
19- Cuma namazına ve Cuma gecesine-gününe özel önem verebiliyor muyum?
20- Televizyon vb.nin zararlarından kendimi ve ıyalimi uzak tutabiliyor muyum?
21- Kazaya kalan namaz, oruç ile ödenmemiş zekat, fitre ve kesilmemiş kurbanlarımla meşgul oluyor muyum?
22- Yıllık zekat, öşür, fitre vb. mali ibadet ve mükellefiyetlerimi hesaplayarak mutlaka ödüyor muyum?
23- Kul hakkına azami derecede riayetle helalleşmeye gereken hassasiyeti gösterebiliyor muyum?
24- Dilin afetlerinden (yalan-gıybet-iftira-sövmek gibi) kendimi ve ıyalimi koruyabiliyor muyum?
25- Namazlarımı evde ve dışarıda mümkün mertebe cemaatle eda edebiliyor muyum?
26- Ramazan-kurban-harman-takvim-kermes ve sıbyan gibi faaliyetlerde üzerime düşen görevi yapabiliyor muyum?
27- Ezan-ı Muhammediyeyi hürmetle dinleyip sonunda ezan duâsını okumaya devam ediyor muyum?
28- Günde en az bir kula iyilik ederek hayır duâ alabiliyor muyum?
29- Daimi abdestli olmaya önem verebiliyor muyum?
30- Arasıra ağaç dikerek bu haseneyi işleyebiliyor muyum?
31- Yatarken-kalkarken, helaya girerken-çıkarken, yemekten önce ve sonra, eve girerken ve evden çıkarken, vasıtaya binince velhasıl günlük hayatımın tüm safhalarında duâ ve istiazeyeazami derecede riayet edebiliyor muyum?
32- Selam verip almada titiz davranarak islami kurallara riayet ediyor muyum?
33- Bol bol Kelime-i Şehadet, Kelime-i Tevhid, İstiğfar, Selavât, Euzû-besmele ile meşgul olabiliyor muyum?
34- 32 ve 54 farzı ezbere bilip tatbik ederek çevreme sık sık hatırlatabiliyor muyum?
35- Asgari olarak Cuma geceleri ev halkıyla beraber Yasin-i Şerif'i ve bazı süreleri tilavet ediyor muyum?
36- Hastaları ve kabirleri zaman zaman ziyaret ederek ibret alıyor muyum?
37- Kabr-i Şerif'i düzenli olarak adabına uygun ziyaret ederek istimdad ve talebi şefaatta bulunuyor muyum?
38- Receb, Şaban, Şevval, Muharrem, Zilhicce vb. aylarda tavsiye edilen usullere uygun nafile oruç tutuyor muyum?
39- Aşure günündeki görevleri hakkıyla yapabiliyor muyum?
40- Senenin beş kandiline layıkıyla ehemmiyet vererek ibadetlerimi tam yapabiliyor muyum?
41- Mabede ve ibadete, camiye ve cemaate, hizmete ve mukaddesata ciddiyetle önem veriyor muyum?
42- Ahlak ve mahremiyet kurallarına hakkıyla riayet edebiliyor muyum?
43- Helal kazanç ve helal lokmaya gereken islami titizliği gösterebiliyor muyum? Özellikle et ve et ürünlerinde (mesela :tavuk) helal kesim ve islami usullere uygun olup olmadığını tetkik edebiliyor muyum?
44- Asri felaketlerden ve İslam dışı tarzlardan uzak durabiliyor muyum?
45- Sünneti seniyye üzere duâyı her ortamda iftiharla yapabiliyor muyum?
46- Namazların sonunda kısa kesmeden Ayet'ül-Kürsi, İhlas, Felak ve Nas sürelerinin okuyarak parmak usulü ile tesbihatı tam ve düzgün olarak okuyor muyum?
47- Rukûlarda en az beş, secdelerde en az yedi tesbih okuyor muyum?
48- Sıla-ı Rahim ve yardıma koşmak gibi vecibelere titiz miyim?
49- Sefere çıkarken gerekli izin ve duâyı alıyor muyum?
50- Haccın edasında emir ve tavsiyeleri uyguluyor muyum?
51- Ramazan-ı Şerif'te en az bir Kuran-ı Kerim hatmi yapabiliyor muyum?
52- Sözümde ve vaadimde duruyor muyum?
53- Borçlarımı vadesinde ödeme hususunda hassas mıyım? Emanete riayet ediyor muyum?
54- Emir-ana-baba-kardeş-evlat-komşu ve zevceyn hukukuna riayet ediyor muyum?
56- Zahiri ve Batıni temizliğe dikkat ediyor muyum?
57- Kılık-kıyafet, saç-sakal-bıyık tıraşı gibi hususlarda usulleri uyguluyor muyum?
58- Kötülüklerden, kötü ortamlardan ve kötü arkadaşlardan uzak durabiliyor muyum?
59- Hizmetleri kendime dert edip itaatte ve sadakatte kusursuz bir ihvan olabiliyor muyum?
60- İslam kardeşliğine riayet ederek meşru davetlere icabet edebiliyor muyum?
61- Her ahvalde israftan kaçınıyor muyum?
62- İtikatta ehli sünnet ve amelde Hanefi mezhebinin kurallarını bilerek tatbik ediyor muyum?
63- Peygamberim ve üstazım hakkında yeterli malumat sahibi miyim?
64- Fani hayatımı ebedi hayatımı kazanacak şekilde İslam hududu dahilinde yaşayarak ölümü hep hatırlayabiliyor muyum?
65- Kaplama meshe ehemmiyet veriyor muyum?
66- Sigaranın zararına ve haramlığına inanarak gereğini yapabiliyor muyum?
67- Abdest alırken "Amentü" yü, abdestten sonra "İnna enzelnahü" yü okuyor muyum?
68- Veraset ve miras hususunda feraiz ilmiyle bildirilen ilahi hükümlere tabi ve razı olabiliyor muyum?
69- Kiraladığım ev ve diğer metaı emanete riayet ederek kullanıp aldığım gibi iade edebiliyor muyum?
70- Trafik kurallarına ve mevzuattaki diğer yasalara uyarak vatandaşlık görevine ve bilincine sahip miyim?
71- Her alanda maddi ve manevi tedbirleri zamanında ve kafi derecede alabiliyor muyum?
72- Alışverişte birbirlerimizi tercih edebiliyor muyum?
73- Evde köpek, put, resim vb. gibi bulunmaması gereken şeylere hassas mıyım?
74- Sünnet ve düğün gibi merasimleri İslam adabına göre icra edebiliyor muyum?
75- Ölülerimin arkasından Iskat-ı Salat ve Devir yapmaya, Kelime-i Tevhid Hatmi okutmaya ciddiyetle riayetim var mı?
76- Mühim işlerimi ehliyle istişare ediyor muyum?
77- Okuma çağı gelen evlad ve ahfadımı emin ellere teslim edebiliyor muyum?
78- Küçüklere merhamet ve şefkat, büyüklere saygı ve hürmette kusur ediyor muyum?
79- Mezhepsizlik cereyanlarına karşı dikkat ve tedbirli miyim?
80- Rızık ve nimetlerin sahibini unutmayarak ona olan hamd ve şükrümü tam eda edebiliyor muyum?
81- Fakirlerin, gariplerin, yetimlerin, dertlilerin ve hastaların halinden anlayabiliyor muyum?
82- Sıhhatin korunması ve sağlık kurallarına azami derecede riayet ediyor muyum?
83- Ayakta su içmemeye, araçlarda 90-120 km. hız sınırını aşmamaya, gıda ve temizlik ürünlerinde zararlı maddelerden (domuz yağı-alkol gibi)  korunmaya çok titiz davranabiliyor muyum?
84- Mushaf'ı Şerife ve Kıble cihetine ayak uzatmamaya, helaya çıplak girmemeye, çıplak olarak yatmamaya dikkat edebiliyor muyum?
85- İstibra ve taharetlenmeyi fıkhi ölçülerde yapıyor muyum?
86- Hela adabına, kapalı terlik kullanmaya, ayakta bevletmemeye ve temiz bırakmaya dikkatli miyim?
87- Kurbanda ortaklıklara, sahih niyetli olmalarına ve tasadduklara dikkat ediyor muyum?
88- Ekmek kırıntısına, tabakları sünnetlemeye, yemeğe tuzla başlayıp tuzla bitirmeye, önce ve sonra elleri yıkamaya, besmele, hamd ve yemek duâsına ehemmiyet verebiliyor muyum?
89- Güneş doğarken ve ikindi ile akşam arası uyumamaya riayet ediyor muyum?
90- İmanı zayıflatan ve imansız gitmeye (küfre) sebep olan hallerden ve sözlerden uzak duruyor muyum?
91- Maneviyatımı artıracak sebeplere sarılarak maneviyatıma zarar verecek unsurlardan uzak durabiliyor muyum?
92- Rızkımın bereketlenmesi için her gün bir kere Vakıa süresi gibi, güneş doğarken 1 euzü 300 besmele ve 100 salavat okumak gibi zahiri-batıni tüm sebeplere sarılmaya devam edebiliyor muyum?
93- Mensubu olduğum camiayı layıkıyla temsil edebiliyor muyum?
94- Bu dünyada kiminin sabır, kiminin de şükür imtihanından geçtiğini, varlığında-darlığında bir imtihan olduğunu ve Allahü Tealanın adalet sahibi olduğunu, asla zulmetmeyeceğini, amelleri zayi etmeyeceğini hakkıyla tefekkür edebiliyor muyum?
95- İmkan ve yetkilerimi kötüye kullanıyor muyum?
96- İman ve ahlak bakımından büyük darbeler alan neslimizin kurtuluşunu yeterince önemseyebiliyor muyum?
97- Namazlarda temkin vakitlerine dikkat edebiliyor muyum?
98- Hakiki din alimlerine kulak verebiliyor muyum? Hakk ile batılı tefrik edebiliyor muyum?
99- Peygamber Efendimizin "Günde 70 veya 100 defa" tevbe-istiğfar etmesinden nasıl bir ders alıyorum?
100- İslam tarihini, ecdadımızın fedakarlıklarını ve bize bıraktıkları kutsal emanetleri idrak edebiliyor muyum?

Vel-hâsıl:

* Hastalık ve sıkıntıların defi için muskacılardan mı medet bekliyorum yoksa piranımızın tatbik ve tavsiye ettiği kurban ve sadaka ile mi?
* Erkek elemanla yürütülmesi mümkün olan bir işi bayan eleman çalıştırarak mı yaptırıyorum?
* Misafirliklerde vb. Kadın-erkek karmakarışık mı oturuyoruz?
* TV’de dizi ve filmleri seyrederek hatta ezberleyerek maneviyatımı öldürüyor muyum?
* Yırtmaçlı ceket, saç jölesi, parfüm vb. şeyler kullanıyor muyum?
* Dünya ve ahirete yaramayan futbol gibi şeylere kendimi kaptırmış mıyım?
* Düğün ve merasimlerimi İslam usulünü bırakarak ecnebi yöntemlerle yapmaya mı başlamışım?
* Üç öğün yemeğin sonunda büyüklerimizin öğrettiği yemek ve rızık duâsını okumayı ve zaman zaman Yasin-i Şerif ve Vakîa gibi sûreleri okumayı (Tilavet-i Kuran’ı) ihmal mi ediyorum?
* 
Ev halkımın ahlâk ve terbiyelerini vermekte gecikiyor muyuz.

Sadakat Forum

Afrikada usul öğretiyoruz


Yayınlanma Güncel Meseleler
“Biz Afrika’ya sadece yardım götürmüyoruz. Oranın dilini, dokusunu, kokusunu, coğrafyasını her şeyini biliyoruz. Biz oraya usûl götürüyoruz.”Diversity gönüllüleri…
Hazret-i Allah’ın emir buyurduğu ibadetlerin bazısı yalnız yapılabilir; ancak yardım almadan yapılamayan ibadetler de var. Namaz, oruç ibadetleri belki yalnız ifa edilebilir; lakin zekât, kurban ve sadaka ibadetini gerçekleştirebilmek için başka bir Müslümana ihtiyaç duyarız. Diversity (Farklılık) Derneği de tam bu noktada devreye giriyor ve bu ihtiyacı Afrika Müslümanları adına gerçekleştiriyor.
Biz de bu sayımızda Diversity Derneği’nin kurucusu İlahiyatçı Sosyolog Rıdvan Erdal ve dernekte gönüllü akademisyen olarak hizmet eden Muammer Sivrikaya beylerle Diversity Derneği ve faaliyetleri üzerine konuştuk. Diversity Derneği ne yapıyor, faaliyetleri neler, niçin oradalar, Diversity farklılık demek, ama bu nasıl bir farklılık” gibi aklımıza gelen bütün soruları yöneltmeye çalıştık. Burada paylaştığımız cevapları okuduğunuzda Afrika’nın sıcak ama huzurlu, aç ama misafirperver, mazlum ama insaf sahibi, her halleriyle Müslümanlardan gelecek yardımları umutla bekleyen, zeytin gözlü insanlarına ait emsalsiz bir tabloyu karşınızda bulacaksınız.
Öncelikle Diversity nedir ya da kimdir? diye sorarak başlayalım.
Rıdvan Bey: Diversity, farklılık demek. Yani “farklı ırkları, renkleri, farklılıkları gözetmeksizin bir çatı altında toplayan” manasına kullanıyoruz. Türkiye’de Diversity Derneği’ni bir buçuk yıl önce kurduk. Ancak Diversity’nin alt yapısı 12 yıldır devam eden bir çalışmanın ürünü diyebiliriz. Afrika kıtasında UICT (Üniversal İslamic and Cultural Trust) adında bir vakfımız daha var. Bu vakıf bizim Afrika kıtasındaki en büyük çözüm ortağımız. Afrika’nın doğusunda, batısında, güneyinde, kuzeyinde hangi ülkeye giderseniz gidin, bir UICT personeli ya da Türkiye’deki adıyla Diversity Derneği’nin Afrika’da yaşayan gönüllüsü sizi havaalanında karşılayacaktır. Bizim farkımız bu.
Muammer Bey: UICT’in farklı olarak Afrikalı çocuklara eğitim verme misyonu var. Bu kurum çatısı altında, oradaki çocuklara İslam ahlakını öğretiyor ve onları İslam terbiyesi üzerine yetiştiriyoruz. Bunun yanında gelen yardımların İslami usullere uygun olarak dağıtılmasını da yine bu vakfımız kanalıyla sağlıyoruz. Sahip olduğumuz alt yapıyı
herkesin hizmetine sunuyoruz. Bunu muhataplarımızı kırmadan, incitmeden münasip dille anlatarak yapıyoruz.
Diversity neden özellikle Afrika ‘da ?
Rıdvan Bey: Afrika’da Beyaz Adam’m karnesi son derece siyah. Bu cümlenin altını çiziyorum. O simsiyah karnenin üzerine, yeniden şemalar çizerek, yeniden şekiller çizerek, yeniden puanlama sistemi koyarak onların gönül dünyasında “Beyaz insandan da Müslüman fert çıktı.” demelerini sağlıyoruz.
Muammer Bey: Afrika, dünyanın bütün ülkelerinden yardım alan ve çok farklı eğitim kurumlarının olduğu bir yer. Son yıllarda Diversity olarak bizim de hizmetlerimizin orada başlamasıyla o bölgelere alaka gösteren insanların sayısı da arttı. Muhtelif mecralarda, televizyonlarda, reklamlarda isimlerini gördüğümüz bütün kuruluşlar Afrika’ya ilgi göstermeye başladılar. Tabi herkesin bir ilgi alanı ve bu ilginin de bir hedefi var. Kimisi maddî, kimisi manevî gaye için orada bulunuyorlar. Bizim gayemiz ise onlardan çok farklı. Bizim birinci gayemiz, Rasulüllah Efendimiz’in Ashabı’nın oralara gitme gayeleri ne ise odur. Yani insanların maddi ve manevi ihtiyaçlarına katkıda bulunmak, onların dertleriyle dertlenmek, halleriyle hâllenmek ve onları en güzel şekilde mütekamil bir insan olarak yetiştirip bu mazlum insanların refah seviyesini yükseltmek.
Farklı olarak orada neler yapıyorsunuz?
Rıdvan Bey: Orada yaşayan, oradaki insanlara hizmet veren, Somali’nin gözyaşlarını silen, Kenya’nın ağlayan çocuğunun başını okşayan, Güney Afrika’daki mazlum siyahî kardeşinin imdadına yetişen, çölde kabilelerin yanma gidip ekmeğini paylaşan ruha sahip bir ekibimiz var. Bu ekibin Afrika’da yaşıyor olması, bizim en büyük farklılığımız. Yani biz sahadayız. Sadece belli zamanlarda oralara gidip, topladığı yardımı o insanlara ulaştıran ve bunu yapmak için de oralardan yerli partnerler arayan bir müessese değiliz. Şu anda 200 küsur personel ile Afrika halkına hizmet verir vaziyetteyiz. Bu 200 personelin de 50′ye yakını yetiştirdiğimiz Afrikalı gençlerden oluşuyor.
Muammer Bey: Afrika, insanların orayı fark etme dönemlerinden bu yana suistimallere maruz kalmış bir coğrafya. Onlar her zaman gerçek manada kendilerine el uzatacak insanlar aramışlar. Afrika’nın insanları mazlumdurlar, cahildirler; bu cehaletinden dolayı zaman zaman da acımasız ve vahşi olabilirler. Biz bu insanlara gücümüz yettiği kadar yardım etmeye çalışıyoruz. Çin atasözü olduğu söylenen bir söz var, “İnsanlara her gün balık verme yerine balık tutmayı öğretin.” Buradan yardım götürerek onları doyurmak, tembelliğe, dilenciliğe, hep almaya sevk eder; vermeye sevk etmez. Bunun için sadece vermekle kalmıyor, yaptığımız faaliyetlere onları da dahil ediyoruz. Esas altını çizmek istediğimiz nokta işte burası. Mesela, Afrika’daki kurban faaliyetlerimizin en güzel bölümü, oradaki insanları da kurban kesmeye teşvik ediyor olmamız. Bu hassasiyetin, bizi diğer kuruluşlardan ayıran önemli bir husus olduğunu düşünüyoruz.
Kurban faaliyetlerinde Diversity’nin diğerlerinden farkları var mı?
Rıdvan Bey: Türkiye’den yardım toplayan dernekler ve vakıflar azımsanamayacak kadar yardımlar topluyorlar. Ancak problem toplanan miktar değil. Yardımı götürürken bu yardımın dini vecibenin parçası olduğu hassasiyetinin hiçbir zaman unutulmaması meselesi. Neticede insanlar inanarak, güvenerek yardım ediyor, kurban veriyor. Sizin bu kurbanı kurban gününde ve kurban şartlarına uygun kesmeniz lazım. Biz oralarda bunlar için bir nevi otokontrol sistemi yapıyoruz. Türkiye’den gelmiş bir kurbanı, Kurban Bayramı’nm beşinci günü kesmeye devam eden derneklere rastlıyoruz. Bunları yaşadığımız için söylüyorum. Burada Müslümanların ciddi vebalini alma durumu olabilir. Hatta bazı ülkelerde gayri Müslimlere şirin görünmek adına Türkiye’den gönderilen kurbanları bir Hıristiyan’a kestirip gayri Müslimler de yesin diye dağıtan arkadaşları tespit ettik. Onlar bizim kestiğimiz kurbanların etlerinden yemezler. “İsa adına kesilmedi, bu et murdardır.” derler. Onlara da gerekli ikazları yapıyoruz.
Muammer Bey: Bazı müesseselerin orada varlıklı insanlarla, çıkarları, gayeleri neyse ona hizmet etmeye çalıştıkları da oluyor. Gayeleri şu veya bu şekilde medyada popülaritelerini artırmak olabiliyor. Birilerini (üst kademelerdeki idari yapıyı) kullanarak gayelerini gerçekleştirmeye de çalıştıklarına şahit oluyoruz. Hatta usule uygun kesilmeyen kurbanlar da olabiliyor. Ben Gine’de Afrika’nın diğer muhtelif yerlerinde de bizzat gördüm. Beşinci gün kurban kesmekten öte o kurbanlar, birer ikişer bakanlara, devlet kademesinde ihtiyacı olmayan insanlara hediye ediliyor. Üstelik inancının ne olduğuna bile bakılmadan.
Biz, kurbanın nasıl kesildiğini, hayvanların nasıl bağlandığını, yaşma göre, dişine göre, cüssesine göre hangi hayvanların kurban edilebileceğini öğretiyoruz. Kurban ibadetinin Rabbimizin razı olacağı şekilde yapılmasını istiyoruz. Biz hem oradaki insanlara hem de diğer derneklere usûl öğretiyoruz. Bizim gayemiz de bu. Bundan dolayı da pek çok insan faaliyetlerimizden istifade ediyor.
Bir de o insanları sadece et alan, yardım eline muhtaç kimseler olarak görmemek lazım. O iki elin birbirine yakınlaşması mesafesinde öyle büyük hikmetler var ki, öyle büyük ulvi manalarbirarayageliyorki… Oel kardeşliktir, adalettir, paylaşmadır, paylaşmaktan öte kendi ihtiyacı olan bir şeyi verebilmektir, fedakârlıktır ve o elle uzanan manevi bir bağdır. Öğrencilerimiz kurbanın nasıl kesildiğini o elle öğreniyor. Çocuklar bizim orada niçin var olduğumuzu anlıyorlar, anlamak için annelerine soruyorlar, “Bu insanlar Türkiye’den niçin gelmişler? Bize et getirmek için mi, bizim karnımızı doyurmak için mi?”diye. Anneleri de anlatıyor bizim diğerlerinden farklı olduğumuzu. Hıristiyanların tam tersine, onlara dinlerini öğretmeye geldiğimizi. Sonra onlar da anlıyor, Allah’ın emir ve yasaklarını gelecek olan nesillere öğretmek şuuruyla geldiğimizi.
Her bir talebemiz, oralarda oynayan çocuklar, yarın o bölgelerde bizim müesseselerimizle irtibat kurup büyük organizasyonumuzun bir ferdi olacaklar. Kurban buna bir vesile olmuş oluyor.
Afrika’da Kurban nasıl yaşanıyor?
Muammer Bey: Kurban meselesinde en güzel örneklerden bir tanesi Senegal. Senegal, en fakir insanı bile kurban kesmeye teşvik eden bir ülkedir. Yani Senegalliler kurbanın ehemmiyetine inanmışlar. Dilencilik yapar, sokakta para toplar; ama yine de kurbanlarını keserler. Biz de bunu diğer insanlara yaymaya çalışıyoruz. Hazreti Allah’ın vacip kıldığı bu ibadeti insanlar arasında yayılmasını sağlamaya, Müslümanlar arasında unutulmuş şeyleri tekrar hayata geçirmeye çalışıyoruz. Ve bunu usulüne göre yapmaya çalışıyoruz.
Diversity kurban faaliyetlerinde nasıl bir usûl takip ediyor?
Muammer Bey: Diversity Derneği vasıtasıyla alman kurbanların geçtiği her aşama kaydediliyor. Mesela, hayvanların önünde sahibinin ismi yazıyor. Arkadaşlarımız listeyi eline alıp Samsun’daki bir hayırsevere yardımının ulaştığı bilgisini veriyor. “Şu saat kurbanınız bize geldi. Şu ülkede, şu kabilede, şu saatte kesildi.” Bunlar fotoğraflarla teyit altına almıyor. Yani insanları kurbanından haberdar ederek ve kurbanını göstererek bir güvence veriyoruz. “Parasını aldık; gerisini siz merak etmeyin, biz hallederiz.” demiyoruz. Her şeyimiz şeffaf, açık. İnsanlar bu konuda gayet memnunlar elhamdülillah. Kurbandan başka adak, akika kurbanlarında da aynı durum geçerli.
Bir de meseleye oradaki insanlar gözünden baktığınızda onlar Diversity’i nasıl görüyorlar?
Rıdvan Bey: Afrika’dan Türkiye’ye davet ettiğimiz bir bakan konuşmasında şöyle demişti:
“Dünyanın birçok yerinden Müslüman ülkeler benim ülkeme geldiler, paralar verdiler, gıdalar dağıttılar, yardım ettiler; ama sonra çekip gittiler. Biz yine yoksullukla, yine cehaletle başbaşa kaldık. Dolayısıyla siz (Diversity ekibi) onların aksine birer fidan dikiyorsunuz, bizim o kurak coğrafyamızda o fidanlar yeşerip büyüdükçe yeni bir iklim meydana gelecek.”
İşte biz o iklimi, o yeni kuşağı oluşturmaya çalışıyoruz. Bugün Afrika’daki en büyük yoksulluk, en büyük kıtlık, en büyük kuraklık, aslında maddi bir kuraklık değil, manevi bir kuraklık. Orada yaşananlar İslam’dan uzak kalmış bir topluluğun feryadıdır.
Muammer Bey: Onlar biz oraya gidene kadar beyaz renkten her zaman ürkmüşler. Bu noktada size iki tane misal vermek istiyorum: Daha bir sene önce Müslüman olmuş bir lise talebesine, eğitim müessesemize olan sevgisinin sebebini sordum, “Hocalarım” dedi. Afrika’da mısır unundan yapılan pap adında bir yemek var. Kendi hocası onlarla beraber bu yemeği yiyormuş. Bu yüzden hocasını çok seviyormuş. Talebemiz hocası için, “O bizden biri” diyor. Sebebini de şöyle izah ediyor: “Diğer hocalarımız yemek yerken sofradaki ekmek kırıntılarını gösterip, onları toplayın, diyorlar. Ama o hocamız parmağını diliyle ıslatıyor, bizim ekmeğimizin kırıntılarını toplayıp ağzına atıyor.” İşte Diversity’nin bu farkı bütün o renkleri kaldırıyor. Biz ona color-blind (renk körü) diyoruz. Afrika’da renk körü olmak zorundasınız. Renk görmeyeceksiniz. O talebemiz de görmüyor.
İkinci misalim de şu: Orada hedef tayininde biz bazı konulara özellikle dikkat ediyoruz. Çocukların hepsine hitap ederken Ambassador (dava arkadaşım) diyoruz. Dava arkadaşım Ahmet, dava arkadaşım Yahya. İsmini hiç kullanmıyoruz. Ya da Ahmet ağabey diyoruz. Onlara böyle davrandıktan sonra on yaşında bir çocuğa sorduğunuz zaman, ilk basamakta makine mühendisi olmak istediğini söylüyor. İkinci orta hedefini soruyoruz. “Bilim adamı ya da iş adamı olmak istiyorum.” diyor. “Peki, nihai hedefin nedir?” dediğimiz zaman, nihai hedefim “ağabey olmak.” diyor. “Diğerleri zaten olacak, benim asıl hedefim odur.” diyor. Bu sözler altı aylık Müslüman olan 11 yaşındaki bir talebeye ait. O sevdiği abisi, artık onun için bir hedef, bir hayat tarzı, bir rol modeli, çizgisi, pusulası, yol haritası.
İşte bütün bu kavramlar onu renk körü yapıyor. Bizi böyle görürken diğer beyazları ise işkence yapan, hırsız, çalan, istilacı, yalancı, güvenilmez, kendilerinden başkalarını insan yerine koymaz, insan dışı yaratıklar olarak görüyor.
Hatta Gana dilinde onlara, “derisi soyulmuş adam” diyorlar. Yani biz normaliz de, onları derisi soyulmuş beyaz hale gelmiş insan olarak görüyorlar.
Diversity sadece yardımları mı organize ediyor?
Muammer Bey: Yaptıklarımız sadece bunlar değil tabi ki. Afrika’da NGO (Non Governmental Organisations) isimli, hükümetten bağımsız olarak çalışan uluslararası bir platformumuz var. Diversity Derneği olarak bölge insanın ve orayla ilgilenenlerin hayatında ne ihtiyaçları varsa hepsine yardımcı olalım
istiyoruz. Tüccarsa ticaretle ilgili, ilim adamıysa ilimle ilgili, üniversite öğrencisiyle üniversiteyle ilgili…
Ayrıca Diversity Derneği yurt dışı eğitim hizmetleri de veriyor. Yurt dışında dil eğitimini kolaylaştıran The Cal (ContemporaryAcedemic Language) dil okulumuz var. O dil okuluyla işbirliği çerçevesinde yazları gençler orada eğitim alıyorlar. Yine güvenli yerlerde, kendi yurtlarımızda öğrenci olarak kalarak bilgilerini oradaki Afrikalılarla paylaşıyorlar. Bir nevi bilgi aktarımında bulunuyorlar. Böylelikle yabancı dillere karşı da bir aşinalık kazanıyorlar. İngilizce, Fransızca, Arapça gibi dillerde belli bir seviyeye ulaşıyorlar.
Mesela, mimar bir arkadaşımız gelip kendi alanında çalışmalar yapabiliyor. Oradaki yerli mimarlarla iş birliği yapıp çevredeki binaları inceliyorlar. Gerektiğinde onların ofislerinde staj da yaptırıyoruz. Hayat görüşü, teknik bilgileri, donanımları her yönden gelişiyor.
Bir de eğitim faaliyetleri var. Diversity Derneğinin eğitim alanında farklılığı var mı?
Muammer Bey: “Bir kişinin kâmil bir insan olarak A’dan Z’ye nasıl yaşayacağını öğreten ve yaşatan bir müessese” manasına gelen, Holistic Education Center denilen eğitim müesseselerimiz var. Biz eğitime böyle bakıyoruz, bizce eğitim budur. Sadece normal mekânlarda öğretmen-alıcı karşısında meydana gelen bir bilgi akışı, bilgi iletişimi değil. Eğitim onu yaşayıp tatbikatını yapmaktır. Burada hepsi var. Kurban faaliyetlerimiz, Ramazan-ı şerif programı, zekât, bunun bir tatbikatı oluyor.
Mesela, biz Afrika’da insanlara nasıl zekât verileceğini öğretiyoruz. Öyle kurumlar var ki zekâtın nasıl hesaplanacağını bile bilmeden (bütün makinelerini, borçlusunu, alacaklısını hiçbir hesaba katmadan) hizmet ediyoruz diye, oradaki masum vatandaşlarımızın tepesine biniyorlar. Zekât mefhumunu kullanarak oraya rızkını kazanmak için gitmiş vatandaşımıza zulmediyorlar. Cehaletin neticesinde felaket bir durum ortaya çıkıyor.
Düşünün ki, bir tarafta incelik göstererek madenlerini elinden almış misyonerler, diğer taraftan yanlış bilgilerini göstererek “Din budur.” diyerek İslamiyet’i suiistimal eden insanlar var. Afrika yüzyıllarca paradokslara maruz kalmış bir yer. Ama Afrikalı kardeşlerimiz bu güzel müesseselerde aldıkları eğitimle Kur’an-ı Kerim’in hayatlarında nasıl tatbik edilmesi gerektiğini öğreniyorlar.
Son olarak, okuyucularımıza duyurmak istediğiniz şeyler var mı?
Rıdvan Bey: Diversity Derneği’nin farklı şöyle bir kampanyası var: Kurbanının nasıl kesildiğini görmek isteyenlere, “Çevrenizden 50-100 adet kurban toplayın, sizi de topladığınız kurbanlarla Afrika’ya götürelim.”  diyoruz. Geçtiğimiz yıllarda oraya götürdüğümüz farklı derneklerden insanlar oldu. Bize hep şunu dediler: “Biz şimdiye kadar kurbanlarımızı Diversity aracılığıyla Afrika’ya göndermediğimiz için çok pişmanız.” Tabi bu insanlar orada kurban faaliyetini nasıl bir organizasyonla gerçekleştirdiğimizi gözleriyle gördüler. Kurbanların kesilişine, dağıtılışma bizzat şahit oldular. Dini vecibelere gösterdiğimiz hassasiyet onları çok etkiledi. Okurlarınıza son söz olarak şunu söylemek istiyorum: Afrika anlatılmaz yaşanır. Gelin, görün, sizi misafir edelim, yaşayın.
Muammer Bey: Kimi Türkiye’de Kurban Bayramı’na “et bayramı” diyor, kimi de Ramazan-ı Şerife “şeker bayramı”. Öncelikle Kurban hadisesi nedir, niçin kurban kesilir gibi hususların insanlarımıza iyi öğretilmesi lazım. Bazılarının, “Ben kesmek istiyorum; ama ekonomik gücüm, hayat pahalılığı buna müsaade etmiyor.” gibi bir takım bahaneleri oluyor; olmaması lazım. İnsanların böyle bahanesi olmasın diye Diversity daha ucuz ve daha fazla sevap kazanabileceğiniz bir alternatif. Türkiye’de insanlar bir araba fiyatına deve kurban etmek zorunda kalıyorlar. Şayet ola ki birisi, “Ben deve kurban etmek istiyorum.” diye nezretmişse Afrika’da 1000 dolar gibi daha ucuz bir fiyata deve kurban edebilir. 700 dolara büyük baş, 100 dolara da küçükbaş kesiyoruz. Sizden aldığımız kurbanları İslam’ın güzelliğini göstermek adına besmeleyle sahihlerine ulaştırıyoruz.
Diversity’nin 5 adımda Afrika’daki kurban hizmeti
1.    Görevli arkadaşımız tarafından ihtiyaç sahibi bölgeler ve Müslüman aileler; kabile reisleri veya imamların yardımı ile tespit edilir.
2.  
  Tespit edilen bölgedeki kesilmesi hedeflenen miktarda kurbana elverişli kurbanlıklar, uzman arkadaşlarımız tarafından temin edilir.
3.  
  Bayramnamazmmardmdan tespit edilen aileler, gruplar halinde listelenir.
4.  
  Kurban İslami usuller üzere ehil kasaplar tarafından, sahipleri niyetine kesilir.
5. 
    Kesim işlemi bitince, her bir kurban gruplar halindeki ailelere, yüzülmesi ve paylaşılması üzere teslim edilir. Kesim yerine gelemeyen uzak noktalardaki insanlara kapı kapı giderek dağıtılır.

İnsan ve Hayat Dergisi

Kezban, yalancı mı demek?


Yayınlanma Umumi Meseleler

Üniversitelerde ders olarak okutulabilecek çapta çarpıcı bir örnek  olan KEZBAN ismi üzerinde yurdumuzun çeşitli yerlerinde meydana gelen yanılma, yanıltma, ağlatma, isim değiştirmeye zorlama gibi gülünç ve acı tartışmalara son vermek, işin doğrusunu ortaya koymak istiyorum...



Kırk sene evvel imam olarak görev yaptığım yerlerde (İst. BEYKOZ, BELÇİKA-FRANSA-Yalova ÇINARCIK/ AKYAZI-Kuzuluk KAPLICALARI ) her yerde bu mevzu ile karşılaştım...

 Bu kadarı da olamaz dediğim -Akıl Almaz- sözler duydum. Sokak, Kahve ve Hanımlar arası  ULEMAdan tutun, Cami Kürsülerine, İmam. Hatip Okullarına kadar bu meseleyi dert edinenler(!) tarafından KEZBAN  ismindeki kadınlara, Kızlara, Öğrencilere çok baskılar yapıldığını öğrendim...

 Yapılmak istenen iyilik (!) İddia sahiplerine göre çok hayati ve çok önemli ! Yanlışı düzeltecekler ( !..)

 Vee... Maalesef korktuğum şey sonunda başımıza geldi. Mesele Televizyonlarda da akıl almaz bir şekilde ele alınıp Milletimiz, İyilik ve doğruluk ! adına yanıltılmağa  başlandı.

 2012 Yılı / Ağustos Ayında KANAL 7 de -İKBAL ile “Hayatın İçinden” isimli Program da; İst. Marmara. İlahiyat Fakültesi. Öğr. Üyesi . Sayın Prof: VECDİ AKYÜZ  tarafından dile getirilmişti. Doğru, zannedilen bu yanlış maalesef tekrarlandı.

 ( 08-Ekim-2012 Tarihinde STAR T.V de 19.00 Haberlerinde de SAMSUN Müftüsü Yrd. Doç. Dr. Sayın Hayrettin Öztürk tarafından aşağıda arz edeceğimiz  şekilde dile getirildi...)

 Kur'an-ı Kerimde Errahman Suresinde  bulunan peltek (zal) harfli yalancı manasına gelebilecek olan TÜKEZZİBAN Kelimesi'nden hareketle KEZBAN isimli kadınlara yapılmak istenen hakareti bir gözden geçirelim:

 O HALDE :

 “KEZBAN” YALANCI demektir, bu isim kötü bir isimdir. Kızlarınıza böyle bir isim vermeyiniz. Verilmişse mutlaka adınızı değiştiriniz” şeklinde yapılan manevi baskılar... Anasına, babasına beddua edenler. Kızarak resmen ismini değiştirenler. İsmini değiştiremediği için ağlamaya devam edenler. Manevi işkence ve mahcubiyet içinde yaşayanlar. Akıl almaz sıkıntılar...  Artık bunlara, bir son verelim..

 Mübalağa ettiğimi sanmayınız. Çevrenizde KEZBAN ismi üzerinde yapacağınız basit bir araştırma sizi bu Gülünç Vakıa'ya ulaştıracaktır.

 Sadede gelelim ve  işin doğrusunu aziz milletimize (bir hatıra ile) açıklayalım.

 Sene 1985… İsmi KEZBAN olan merhume Kayınvalidem katıldığı bir Mevlid merasiminde, kadınlar arası Ulema! dan birisinin :

 -Senin adın YALANCI demektir. Aman bu adını değiştir'' tavsiyesiyle karşılaşır.

 Çok mahcup olup üzülür. Kocasına adımı değiştirelim diye baskı yapar. Lüzumsuz tartışmalar yaparlar yapılır.

 Münakaşalar devam ederken hoca olan damat izine gelir ve  Kezban ismi üzerindeki tartışmalara ortak olur.  Damat:

 -Olmaz böyle şey. OSMANLI gibi dini hassasiyeti yüksek olan bir cemiyette (Allahın Halifesi olan) insan nesline YALANCI manasında bir isim, asla verilmez, TÜKEZZİBAN kelimesindeki (Z) harfi peltek harftir. Türk Alfabesinde bu harf yoktur'' der...

 Amma meselemiz çözülmüş olmaz. Çünkü,

 -Öyleyse sen söyle KEZBAN ne demektir'' sorusuna :

 -İsmin manasını bilemediği için Damat ta cevap veremez.

 Sevgili Okuyucularım.

 O Damat benim...

 Bu meseleyi dert edinip yüklenen birisi olarak senelerce araştırma yaptım. Belki binlerce kişiye sordum.

 Çeşitli kitaplar inceledim. Netice yok, bulamadım. Bunaldım ve bulmaktan ümit keserek aramayı bıraktım.

 Aradan on sene geçti. 1995 senesinde Belçika'dan, Almanya Frankfurt şehrine Kitap Fuarına gittim. Standları gezip incelerken “İSİMLERİN MANALARI” isimli Kitap gözüme çarptı.

 Büyük bir heyecanla elime alıp (K) harfine baktım ve KEZBAN ismini buldum.

 Öğrendiğim bilgiyi  şimdi  sizinle paylaşıyorum...

 “KEZBAN” Aslı FARSÇA bir isimdir... Aslı (Orijinal şekli )  “KED-BANU” dur.

Türkçede (aslını değiştirdiğimiz) birçok isimde olduğu  gibi kolay kullanım için önce KEDBAN, sonra da KEZBAN şekline dönüşmüştür.

 KED-BANU dan üretilen KEZBAN ismi :

 “Evine ve Kocasına bağlı olan dürüst KADIN” manasında çok güzel bir isimdir.

Kızlarımıza isim olarak verilmesinde hiçbir mahzur yoktur. Bunun dışındaki bütün sözler yanlıştır.

 YALANCI olan; KEZBAN isimli olanlar değil, işin hakikatını bilmediği halde bilgiçlik taslayarak “yalan beyan”da bulunanlardır.

H. Çakır

Şam'ın önemi


Yayınlanma Tarihi Meseleler
Ahir zaman ile ilgili rivayetlere ıttılaı olanlar, bu zaman diliminde meydana gelen/gelecek olaylarda Şam’ın merkezî bir yere sahip olduğu/olacağı konusunda da bilgi sahibidir. “Ebdal”ın beldesi, modern zamanlarda maruz kaldığı imtihanı, öyle anlaşılıyor ki daha uzun süre yaşamaya devam edecek. Yazının konusu ahir zaman rivayetleri değil. Şam’ın İslam Dünyası’nın kendisini bulma yolunda geçirdiği bu sancılı süreçte ifade ettiği önem, en az yukarıda işaret ettiğim rivayetlerdeki kadar dikkat çekici.

Bölgede sömürgen Batılı devletler eliyle kurulan kukla yönetimlerden biri olan ve –mezhepdaşı bir avuç mutlu Nusayrî dışında– kendi halkıyla barışık yaşamak gibi bir gündemi hiçbir zaman olmayan Esed ailesi yıllarca demir yumrukla yönetti Suriye’yi. En az 20 bin kişinin hayatını kaybettiği, Hafız Esed imzalı Hama katliamı yaşandığında (Şubat 1982)  içimiz yanmıştı. Hafız Esed’e lanetler yağdırmıştık. Ama hepsi o kadar…
Bugün aynısı, hatta kat kat beteri Beşşar Esed tarafından sergilenen bir vahşet söz konusu; ama bakışımız ne hikmetse Hama katliamında olduğu kadar net değil. Esed ailesinin ve bir avuç politbüro mensubunun keyfî idaresine karşı canını dişine takarak mücadele eden insanlar bu gidişe dur demekte kararlı. Beşşar Esed’in ve ailesinin nereye sığınacağı konuşulma aşamasına geldiyse, “final” yakın demektir…
Beşşar gidecek gitmesine; ama bunun herşeyin sonu olduğunu düşünmek fazla iyimserlik olur. Zira bölgede Beşşar yönetimine “limitsiz” destek veren ve bunu her fırsatta deklare etmekten çekinmeyen bir İran faktörü var. İran’ın İslam Dünyası’nda “devlet” formatında tek “kanka”sı Suriye idi; onu kaybetmeyi içine sindireceğini bekleyemeyiz herhalde. Elbette bir de Irak faktörü var! İran-ABD ortak yapımı işgalin sonucunda 1 milyon insan hayatını kaybetti ve o kan üstüne kurulan yeni yönetimin bugünlerde başı hayli sıkıntılı. Yine Şia-ABD ortak imzalı operasyonlarla ülkede yoğun bir şekilde yürütülen “Sünni avı” umulan neticeyi vermemiş görünüyor. Bugünlerde Irak’ın pek çok kentinde gösteriler var. Halk Şii yönetimin zindanlara atıp işkenceden geçirdiği insanların hesabını sorma iradesiyle sokaklarda. Elbette zulm ile abad olunmaz…
Eli kanlı Esed ve avanesi alaşağı edildiğinde yerine kurulacak yönetimin kimliği konusunda endişeli! olduğu için Batı şimdiye kadar kayda değer bir destek vermedi Suriyeli muhaliflere. Aslında tek başına bu bile Suriye’de olup bitenleri açıklamaya fazlasıyla yeter. Nihaî zaferin ardından kurulacak yeni yönetim İran’ın bölgede kaybettiği en önemli mevzi olarak geçecek tarihe. Bölgede, İslamî kimliğini izzetle taşıyan yönetimlerin sayısı ve etki alanı arttıkça İran argümanlarını bir bir kaybediyor.  Ve bu sebeple Mısır’a başından beri mesafeli duruyor. Orada İslamî karakterini açıkça ortaya koymaktan çekinmeyen bir yönetim işbaşına geldiği halde, kendisini “İslam Cumhuriyeti” olarak tarif eden İran’ın buna ilgisiz kalmasını, hatta “tavırlı” olmasını başka neyle izah edebiliriz?
Şam, Kahire’yle birlikte bölgede ve Arap halkları üzerinde dönüştürücü bir etki yapacak; bunda hiç şüphe yok. İran’ın, “emperyalizme karşı direniş hattı” yalanı ile sırtını Rusya ve Çin gibi emperyalistlere dayayarak oluşturduğu kurgusallık, yerini yavaş yavaş ve mecburen “gerçeklere” bırakacak.

Ebebekir SifiL

Evvabin ile gaflet perdesini aralayın


Yayınlanma Manevi Meseleler
Lügatlerde rucu eden, dönen mânâsına gelen bu kelime Kur'ân ve hadîste de geçtiği için, tefsir ve hadîs şerhlerinde genişçe incelenmiş ve şu anlamlarda kullanıldığı belirtilmiştir: Evvâbîn,


a. Her günahtan sonra tevbe eden, yeni bir günah işlediğinde hemen yine tevbe eden ve günahlarını unutmayan,
b. Allah'ı çok tesbih eden,
c. Her işinde Allah'a itaat eden,
d. Kimsenin olmadığı yerlerde günahını itiraf edip tevbe ve istiğfar eden,
e. Çok merhametli olan,
f. Çok namaz kılan kimselerdir.

Kur'ân'da 'Evvâb', Hz. Süleyman, Hz. Davud ve Hz. Eyyüb (aleyhimusselâm) gibi peygamberlerin bir vasfı olarak zikredilir. Malum ilk iki peygamber, mezelle-i akdam olan onca zenginlik, imkân ve mülklerine rağmen her işlerinde Allah'ın marziyatını aramış, adaletten ayrılmamış, tevazuu elden bırakmamış, şükretmiş ve evvâb kelimesinin anlamında ifade edilen engin bir ibadet hayatı yaşamışlardır. Hz. Eyyüb (as) ise, altından kalkılması çok güç olan çeşitli imtihanlardan geçmiş ancak sabrederek sadece Rabb'ın rızasını aramıştır. Kim bilir belki evvâb vasfı bu hâllerinin bir neticesiydi.

Evbe kelimesine, özellikle tasavvuf ehli tarafından tevbenin zirvesi gibi bir anlam verilmiş ve konu şu şekilde izah edilmiştir: "Cezaya maruz kalma endişesiyle Hakk'a sığınma bir tevbe; makam ve derecâtı muhafaza arzusuyla O'nda fânî olma bir inabe, O'ndan başka her şeye kapanma da bir evbedir. Birincisi, bütün müminlerin hâlidir ve وَتُوبُوا إِلَى اللّٰهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ "Ey iman edenler, hepiniz inhiraflardan vazgeçip Allah'a sığının." âyetinde dile getirilmiştir (Nur, 24/31). İkincisi evliya ve mukkarrebînin vasfıdır; kâmetleri de, mebde' itibarıyla وَأَنِيبُوا إِلَى رَبِّكُمْ "Rabbinize inâbe ediniz." (Zümer, 39/54), müntehâ itibarıyla da: وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ "Cenâb-ı Hakk'a saygı dolu bir kalble geldi"dir. (Kâf, 50/33) Üçüncüsü enbiyâ ve mürselînin hususiyetleridir. Şiârları da نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ "O ne güzel kuldur. Çünkü o her zaman (Allah'a) rücûdaydı." (Sâd, 38/30, 44) şeklindeki İlâhî takdîr ve iltifattır. Her nerede olursa olsun, maiyyet-i ilâhiyede bulunduğu şuurunu bir nebze bile kaybetmeyenler için tevbe yoktur. Onlardan sâdır olan tevbe mânâsındaki sözler ya inâbe veya evbe mânâlarını ifade etmektedir. Hz. Rûh-u Seyyidi'l-Enâm'ın, "Günde yetmiş veya yüz defa istiğfar ederim."4 sözlerini başka türlü anlamak da mümkün değildir." 5

Kur'ân ve Sünnet'te Evvâbîn Namazı
Evvâbîn namazının anlatıldığı tefsir ve hadîs kaynaklarında bazı âyetlerden bu namaza işaretler olduğu beyan edilerek şu misâller verilmektedir:

a. Hz. Enes b. Malik (ra), "Bizim âyetlerimize ancak o kimseler inanır ki kendilerine o âyetler hatırlatıldığında, derslerini hemen alır, secdeye kapanır, Rablerine hamd, O'nu takdis ve tenzih ederler, asla kibirlenmezler. Yataklarından kalkar, cezalandırmasından endişe içinde, rahmetinden de ümitli olarak Rablerine dua edip yalvarırlar ve kendilerine nasip ettiğimiz mallardan Allah yolunda harcarlar." (Secde, 32/15–16) âyetinde geçen تَتَجَافَى جَنُوبُهُمْ عَنْ الْمَضَاجِعِ "yataklarından uzaklaşırlar/uyanık kalırlar" kısmının evvâbîn namazını kılanlara işaret ettiğini belirtir ve sözlerine şöyle devam eder: "Bu âyet akşamla yatsı arasını namazla geçiren Ensardan bir grup hakkında nazil oldu." Başka bir yerde, "Bu âyet biz Ensar hakkında nazil oldu; zîrâ bizler akşam namazını kıldıktan sonra evlerimize gitmez, yatsıyı Allah Resûlü ile kılmak için bekler ve bu arada namaz kılardık." der. Beyhakî Sünenü'l-Kübra'sında bu görüşü Hz. Enes'in yanı sıra Hz. İbn Abbas, Ebû Hazım ve Muhammed b. Münkedir'e de isnad eder.6 Bilindiği gibi sahabeden, bu âyetin teheccüd namazına işaret olduğu da rivâyet edilmiştir.

b. Tâbiînden İbn Müleyke anlatıyor: Hz. Abdullah b. Zübeyr'e 'Muhakkak ki geceleyin kalkıp ibadet etmek daha tesirlidir' (Müzzemmil, 73/6) âyetini sordum, bana, 'Gecenin başlangıcı olan akşam namazından sonraki vakittir.' dedi. İbn Abbas'a sordum o da aynı şeyi söyledi.7 Hz. Enes bu vakitte namaz kılar ve 'Bu ne namazıdır?' şeklinde soranlara bu âyeti okuyarak cevap verirdi.8 İmam Gazzalî de gecenin ilk virdinin evvâbîn namazı olduğunu belirtir ve bu âyete işaret ederek "Zîrâ gecenin kıyamı/ihyası/ilk virdi bu zaman dilimiyle başlar." der. Ayrıca وَمِنْ آنَاء اللَّيْلِ فَسَبِّحْ "Gecenin bazı vakitlerinde tesbih et.' (Tâhâ, 20/130) âyetinde geçen vakitlerden birisinin de akşam namazından sonraki vakit olduğunu söyler.9

c. Süfyan-i Sevrî'ye, "Ehl-i kitabın hepsi bir değildir. Onların içinde öyle dosdoğru bir cemaat vardır ki, gece saatlerinde Allah'ın âyetlerini okuyarak secdeye kapanırlar" (Âl-i İmrân, 3/113) âyetinde işaret edilen kişilerin hangi özellikleri olduğu sorulunca, bu kişilerin akşam ve yatsı namazları arasında ibadet ettiklerinin kendisine ulaştığını söyler.10

d. Yine Hz. Enes (ra), كَانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ "Onlar geceleri az uyurlardı." (Zâriyât, 51/17) âyeti hakkında, "Onlar akşam ile yatsı namazları arasında uyumaz, namaz kılarlardı." tefsirini yapmaktadır. İrakî Tirmizî'nin şerhinde bu âyetin akşamla yatsı arasında namaz kılanlar hakkında nazil olduğunu sahih bir senedle rivâyet eder.11

e. Abdullah b. Ömer (ra), Efendimiz'in (sas) "Kim akşamla yatsı namazları arasında altı rekât namaz kılarsa evvâbînden yazılır." buyurduğunu söyler ve şu âyeti delil olarak okurdu: إنَّهُ كَانَ لِلْأَوَّابِينَ غَفُورًا "O evvâbîne karşı çok affedicidir."12

f. İmam Gazzalî, فَلاَ أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ "şafak vaktinin hakkı için" (İnşikak, 84/16) âyetini açıklarken şu izahı yapar: "Güneş batınca akşam namazını kılmalı ve akşamla yatsı arasını ihyâ ile meşgul olmalı. Şafak13, yani ufuktaki kızıllık kaybolunca, gecenin bu ilk virdinin zamanı biter ve yatsı namazının vakti girer. Nitekim Allah bu vakte yemin etmiştir. Bu gecenin ilk ihyâsı/ilk virdidir ve kılınan namaza evvâbîn namazı denilir."14

Yukarıda zikredilen âyetlerin bazılarının tefsirinde, Arap cahiliye âdetlerinden birinin akşamla yatsı arasında uyumak olduğu, hattâ diledikleri her vakitte uyudukları ve İslâm'ın buna sınır getirdiği vurgulanarak, âyetlerde geçen gecenin bir diliminin bu vakte işaret ettiği belirtilmekte ve Efendimiz'in (sas) buna gaflet vakti dediği kaydedilmektedir.15 Cahiliye döneminde var olan bu vakitte uyuma âdeti bilinmeden de konu yeterince anlaşılmayabilir. Bu âyetlerin bir kısmının teheccüd namazı için de delil olarak zikredildiğini belirtmek gerekir. Bir âyetin birden fazla hususa işaret edebileceğini ise usûl ilminden haberdar olanlar bilirler.

Sahih hadîs kaynaklarında evvâbîn namazı ile ilgili Efendimiz'in (sas) söz ve tatbikatını aktaran hadîs-i şerîfler bulunduğu gibi bu namazla ilgili sahabe tatbikatını anlatan çok sayıda malumat da bulunmaktadır. Bunlardan birkaçını zikretmek istiyoruz.

g. Hz. Ebû Hüreyre'den Efendimiz'in (sas) şöyle buyurduğu rivâyet edilmiştir: مَنْ صَلَّى بَعْدَ الْمَغْرِبِ سِتَّ رَكَعَاتٍ لَمْ يَتَكَلَّمْ فِيمَا بَيْنَهُنَّ بِسُوءٍ عُدِلْنَ لَهُ بِعِبَادَةِ ثِنْتَيْ عَشْرَةَ سَنَةً "Kim akşam namazından sonra, aralarında kötü bir şey konuşmadan altı rekât (nafile) namaz kılarsa bu ibadeti on iki senelik (nafile) ibadet sevabına bedeldir."16

h. Hz. Aişe validemiz Efendimiz'in şöyle buyurduğunu bize aktarıyor: مَنْ صَلَّى بَعْدَ الْمَغْرِبِ عِشْرِينَ رَكْعَةً بَنَى اللَّهُ لَهُ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ "Kim akşam namazından sonra yirmi rekât (nafile) namaz kılarsa Allah ona Cennette bir köşk bina eder."17

j. Hz. Huzeyfe anlatıyor: "Allah Resulü'ne gelip onunla beraber akşam namazını kıldım. Kendisi yatsıya kadar namaz kılmaya devam etti."18

k. Hz. Ammar b. Yâsir akşam namazından sonra altı rekât namaz kılınca yanındakiler bu namazı sordular, o şu cevabı verdi: "Ben sevgili dostum Allah Resulü'nü gördüm akşam namazından sonra altı rekât kıldı." ve şunu ekledi "Kim akşam namazından sonra altı rekât kılarsa, denizköpüğü kadar günahı olsa bile affolur."19

l. Hz. Abdullah b. Ömer şöyle derdi: مَنْ صَلَّى أَرْبَعًا بَعْدَ الْمَغْرِبِ كَانَ كَالْمُعَقِّبِ غَزْوَةً بَعْدَ غَزْوَةٍ "Kim akşam namazından sonra dört rekât namaz kılarsa gazve üstüne gazveye çıkmış gibi olur."20

m. Hz. Enes akşamla yatsı arasında namaz kılar ve 'muhakkak ki geceleyin kalkıp ibadet etmek daha tesirlidir' (Müzzemmil, 73/6) âyetine işaret ederek "bu, gecenin ilk ihyâsı/ilk virdidir" derdi.21

n. Akşamla yatsı arasında Hz. Abdullah b. Mes'ud'un yanına her girildiğinde namazla meşgul olduğu görülürdü. O bu durumu izah sadedinde şöyle derdi: هِيَ سَاعَةُ غَفْلَةٍ "o gaflet zamanıdır."22

o. Hz. Selman-ı Farisî, Efendimiz (sas)'den naklen şunları aktarıyor: عَلَيْكُمْ بِالصَّلَاةِ بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ فَإِنَّهَا تَذْهَبُ بِمُلَاغَاةِ النَّهَارِ وَتُهَذِّبُ آخِرَهُ "Akşamla yatsı arasındaki namaza dikkat edin, zîrâ bu namaz gün içinde eğlenme ve yanlış işlere bulaşmadan ötürü oluşan mânevî kirleri giderir ve günün sonunu güzelleştirir."23

ö. Efendimiz'in (sas) azatlılarından Hz. Ubeyd'e, Efendimiz'in farz namazlar dışında bir namaz kılmayı emredip etmediği sorulduğunda, "Evet, akşamla yatsı arasında namaz kılmamızı emrederdi." cevabını verdi.24

Zikredilenlerin hâricinde, özellikle günlük virdleri detaylı bir şekilde ele alan İhyâ gibi eserlerde konuyla ilgili çok sayıda haber ve tatbikatın aktarıldığını belirtip bu kadarla iktifa etmek istiyoruz.

Evvâbîn Namazının Zamanı
Sahih-i Müslim ve Müsned başta olmak üzere, bazı hadîs kaynaklarında Efendimiz'in (sas) kuşluk namazına da evvâbîn dediği rivâyet edilmektedir.25 Ancak ulema kuşluk namazına duhâ; akşamla yatsı arasında kılınan namaza ise evvâbîn namazı demişler ve durum bu şekilde iştihar etmiştir. Ayrıca ikisine de evvâbîn denilebileceği kaydedilmiştir. Hattâ Abdurrezzak'ın Musannaf'ında şu rivâyet de vardır: "Kim sabahın sünnetini kılar sonra da cemaatle sabahın farzını eda ederse, o günkü namazı evvâbînin namazından sayılır, kendisi de muttakiler zümresine dâhil olur."26

İlgili eserlerde evvâbîn namazı daha çok 'akşamla yatsı arasında kılınan namaz' olarak geçmektedir ve bu konuda ümmetin kabulü vardır. Bu zaman diliminin gaflet zamanı olduğu, cahiliye döneminde hem müşriklerin hem de Yahudilerin bu zamanda uyudukları ve Efendimiz'in (sas) bu saatlerde uyumayı yasakladığı da aktarılmaktadır. Hz. Enes (ra), bu vakitte uyumayı soran kişiye, "Yanları yataklardan uzaklaşır (uyumayıp ibadet için kalkarlar.)" (Secde, 32/16) âyetinin bu zamana işaret ettiğini belirterek, uyumanın uygun olmadığını belirtmiş ve Efendimiz'in yatsıdan önce yatmayı yasakladığını belirtmiştir.27 Hz. Abdullah b. Abbas وَدَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلَى حِينِ غَفْلَةٍ مِنْ أَهْلِهَا "(Mûsa), bir gün, halkın habersiz olduğu (gaflet içinde olduğu) bir sırada şehre girdi." (Kasas, 28/15) âyetinde geçen gaflet zamanının, akşamla yatsı arasındaki zaman olduğunu belirtmektedir.28 Hz. Amr b. Âs ise, "evvâbîn namazı akşamla yatsı arasındaki boşluktadır, ta halk yatsıya yönelinceye kadar." demiştir.29

Akşamla yatsı arasına hem evvâbîn hem de gaflet zamanı denilmesinin hikmeti şu olabilir: Nefis gün boyu yaşadığı yorgunluk, işlediği günahların kasveti ve yenilen akşam yemeğinin ağırlığından ötürü dinlenmeye, kendini salmaya ve bu saatleri gaflet içinde geçirmeye meyyal olduğundan gaflet zamanıdır. Diğer taraftan nefsin isteklerine baş kaldırıp, gün boyu yapılan hataların açtığı yaraları sarmaya, gecenin ilk virdini canlı geçirmeye, günlük manevî hâsılatın leh ve aleyhteki hesabını yapmaya yönelen ve bu arada çokça istiğfar edenler ise evvâbîn zümresindendirler. Zîrâ nefsin arzularından yüz çevirip Rabb'in isteklerine rucû etmişlerdir.

Rekât Sayısı
Teravih ve teheccüd namazı dâhil, nafile namazların hemen hepsinin rekât sayısı konusunda Efendimiz'den (sas) farklı birkaç uygulama rivâyet edilmiştir. Rahmet Peygamberi'nin rahmetinin tezahür ettiği hususlardan birisi de bu olmalıdır. Zîrâ nafile ibadetler, farzlar gibi olmayıp bir nevi ihtiyarîdir ve kişinin hâl ve durumuna göre bunları az veya çok eda etmesi mümkündür. Nafileler için alt sınır, söz konusu ibadetin ibadet sayılmasını sağlayacak bir miktarda olmasıdır denilebilir. Meselâ namaz için bu iki rekâttır.30 Onun için bütün nafile namazların en azı iki rekâttır. Evvâbîn için de bu miktar en alt sınırdır, denilebilir.

Konuyla ilgili yukarıda birkaçını verdiğimiz rivâyetlerde farklı rakamlar bulunmaktadır. Meselâ Hz. Ebû Hüreyre ile Hz. Ammar b. Yâsir altı rekât olduğunu rivâyet etmişlerdir. Ancak rivâyet edilen metinde 'akşam namazından sonra' ifadesi olduğundan bu rakama akşamın son sünnetinin dâhil edildiği, dolayısıyla evvâbînin dört rekât olduğu izahı yapılmıştır. Hz. Aişe Validemiz'den rivâyet edilen yirmi rakamına, yatsının ilk sünneti hâriç, akşam ve yatsı namazlarının toplamıdır denilmiştir. Buna evvâbînin dört rekâtı dâhildir. Nitekim Hz. Abdullah b. Ömer'e göre de evvâbîn dört rekâttır.

Sonuç olarak şu denilebilir: Yukarıda da işaret edildiği gibi nafile bir ibadet olan evvâbînin en azı iki rekât olmakla beraber, rivâyetler en uygun rakamın dört olduğu noktasında birleşmektedir. Hanefilerin görüşü de bu yöndedir.31

*Iğdır Üniv. İlâhiyat Fak. Öğrt. Üyesi.
ayuce@yeniumit.com.tr


Dipnotlar
1. Buharî, Rikâk, 38.
2. Rağıp el-İsfahanî, el-Müfredat fi Garibi'l-Kur'ân, 766.
3. Mesela bkz. Hikmet Yüceoğlu, Nafile İbadetler, Rehber Yayınları, İzmir, 2006.
4. Buhârî, Deavât, 3; Müslim, Zikir, 41, 42.
5. F. Gülen, Kalbin Zümrüt Tepeleri I, 18–24.
6. Ebû Davud, Tetevvu', 22; Beyhakî, Sünenü'l-Kübra, III, 19; Vahidî, Esbabu'n-Nüzûl, 404.
7. Beyhakî, Sünenü'l-Kübra, III, 19
8. Neylü'l-Evtar, IV, 336.
9. Gazzalî, İhya, I, 342.
10. Beyhakî, Sünenü'l-Kübra, III, 19.
11. Neylü'l-Evtar, IV, 336.
12. El-Bahru'r-Raik, IV, 234.
13. Şafak dilimizde, güneş doğmadan az önce beliren aydınlığa da denir.
14. Gazzalî, İhya, I, 342.
15. Kurtubî, XIV, 101.
16. Tirmizî, Mevakît, 204; İbn Mace, İkame, 113.
17. Tirmizî, Mevakît, 204; Ebû Ya'la, Müsned, X, 205.
18. İbn Hanbel, Müsned, V, 392.
19. Ebû Nuaym el-İsfahanî, Ma'rifetu's-Sahabe, XIV, 486.
20. İbn Ebî Şeybe, Musannaf, II, 103.
21. İbn Ebî Şeybe, Musannaf, II, 102.
22. İbn Ebî Şeybe, Musannaf, II, 102.
23. Abdurrezzak, Musannaf, III, 44; Kenzu'l-Ummal, VII, 387.
24. İbn Hanbel, Müsned, V, 431.
25. Müslim, Müsafirîn, 143; Müsned, IV, 366.
26. Abdurrezzak, Musannaf, III, 58.
27. İbn Ebî Şeybe, Musannaf, II, 230.
28. İbn Ebî Hatim, Tefsir, LI, 341.
29. Kurtubî, XIV, 101.
30. İmam Şafiî gibi müctehidîn-i izamdan bazı zevatın, Efendimizin uygulamalarına dayanarak namazın en azının bir rekât olduğunu belirttiklerini kaydetmeliyiz. Ancak bu görüş sadece vitir namazı için uygulanmaktadır. Diğer hiçbir namaz sadece bir rekât olarak kılınmamaktadır.
31. Geniş bilgi için bkz: Bedaiu's-Sana'i, III, 130; Bahru'r-Raik, IV, 249; Mecme'u'l-Enhur, I, 411.